คนทุกคนอยากมีใครอีกคนคอยรัก
เพื่อไม่ให้เม็ดดินของใจแห้งผาก
จนใจแหลกเป็นผุยผง
ใจที่มีหัวใจ ทำให้คนเต็มคน
อยู่อย่างคน และเข้าใจคน
อยากให้อีกคนเต็มคน...จงให้ใจกับเขา

การที่ทุกคนได้เรียนรู้...
รักมาก...ก็ห่วงมาก
ยิ่งห่วง...ก็ยิ่งหวง
แล้วกลายเป็นบ่วงมัดใจ

ยามรัก...เขายิ้มร่า
เวลาเบื่อหน้า...เขาอยู่ไกล ๆ
ไม่ติดต่อ...ไม่สื่อสาร...
แม้ไม่ถึงกับทิ้งกันแยกไป
แต่ก็ทำให้ร้อนรุ่ม
ทำให้กลัดกลุ้ม...กระวนกระวาย
พิษรัก...กำลังอาละวาด
เหมือนแส้โบยฟาด...เจ็บปวดหัวใจ

ใครไม่รัก...ไม่มีวันรู้
สุขก็อยู่..ทุกข์ก็อยู่...จะทำยังไง
ก็มันรัก...รัก...รัก
ยิ่งกว่ารู้จัก...เพราะเข้าใจ
คน...มีเลว มีดี มีข้อที่...ทำให้ช้ำใจ
มีด้านที่น่ารักเหลือล้น
มีด้านที่เบื่อ มีด้านที่ใกล้
มีด้านที่ห่าง...มีด้านที่ชิด...
มีด้านที่สนิทและ...ตะขิดตะขวงใจ

เหมือนพระจันทร์ส่องสว่าง
อีกด้านก็พรางความมืดเอาไว้
เหมือนกุหลาบดอกสวย
มีหนามอยู่ด้วย...คอยเกี่ยวทำร้าย
เหมือนดื่มน้ำยามกระหาย
จิบหนึ่งอาจสบาย...
อีกหนึ่งอาจแน่นข้างใน
หลายอึกอาจสำลัก
ขอเพียงรู้จักและเข้าใจ
วิธีที่จะดื่มหรือกิน
วิธีที่จะได้ยินและอยู่ใกล้
วิธีที่จะรักและอยู่ร่วม
วิธีที่จะหลวมรวมและเว้นที่ว่างเอาไว้
รัก...ก็เหมือนทุกสิ่ง
มีทั้งจริง...มีทั้งไม่

ยามรัก...ก็ยิ้มร่า
ยามที่เบื่อหน้า...ก็แหนงหนีไกล
แต่ถึงที่สุด...ถ้ามันคือรัก
มันก็ไม่จากไปไหน

กว่าคนคนหนึ่งจะเลี้ยงรักเป็น
อาจพบความยากเย็นเข็ญใจ
หากรู้จักอดทนต่อกัน
รู้จักอดกลั้นให้ไหว
ถึงจุดหนึ่ง...รักจะเต็มดวง
แม้ไม่เหนี่ยวหน่วงก็ไม่ไปไหน

ยามรักก็ยิ้มร่า
ยามเบื่อขี้หน้าก็หัวเราะใส่
เอ่ยปากบอกกกันทันที
รักเป็นเช่นนี้...เป็นความจริงใจ

Love The Last


"เวลา...เป็นสิ่งเดียวในโลกที่ทุกคน
...ได้รับเสมอกัน...
ไม่มีใครได้เปรียบ หรือ เสียเปรียบ
...แม้แต่คนเดียว...
แต่...ใครจะใช้เวลาในแต่ละวินาทีอย่างมีค่า
และคุ้มค่ากว่ากัน...เป็นเรื่องน่าคิด"


จงทำให้วันทุกวันที่อยู่ร่วมกัน เป็นวันดีดี
ที่ต่างก็จะจดจำกันไปชั่วนาตาปี
...ที่บางครั้ง...
แค่เพียงนึกถึง...ก็น้ำตาไหล